Η σημερινή «συναλλακτική δημοκρατία» ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Η σημερινή «συναλλακτική δημοκρατία»

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Οι σημερινές αποκαλύψεις για την σήψη του πολιτικού μας συστήματος δεν αποτελούν βεβαίως ούτε νέο αλλά ούτε και πρωτόγνωρο φαινόμενο. Η σήψη της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» και η γενικότερη κρίση της πολιτικής αποτελούν βασικά συστατικά στοιχεία της σημερινής πολυδιάστατης κρίσης που εκτείνεται από το πολιτικό στο οικονομικό πεδίο και από το οικολογικό στο ευρύτερα κοινωνικό.^[1] Γι’ αυτό άλλωστε και φαινόμενα ανάλογα με το «σκάνδαλο Siemens» αποτελούν τα τελευταία, ιδιαίτερα, χρόνια συνήθη φαινόμενα σε κάθε αντιπροσωπευτική δημοκρατία και οικονομία της αγοράς: από τις ΗΠΑ μέχρι την Ιταλία και από την Γαλλία μέχρι την Βρετανία. Και φυσικά όσο χαμηλότερο το επίπεδο οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης και όσο επομένως λιγότερο τηρούνται κάποια προσχήματα διαφάνειας, τόσο περισσότερο σκανδαλώδης ο χαρακτήρας των φαινομένων αυτών αλλά και τόσο μεγαλύτερη η διάχυση τους σε ολόκληρη την κοινωνία με βάση την αρχή «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι» που βρίσκει ιδιαίτερη εφαρμογή στη χώρα μας. Στη πραγματικότητα, τα «σκάνδαλα» τύπου Siemens αποτελούν απλώς αναπόφευκτα συμπτώματα ενός συστήματος που εγγενώς καθιερώνει την συναλλαγή μεταξύ των πολιτικών και οικονομικών ελίτ, το οποίο θα μπορούσε να ονομαστεί «συναλλακτική δημοκρατία».

Στην σημερινή νεοφιλελεύθερη νεωτερικότητα, το συνδυασμένο αποτέλεσμα της δυναμικής της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» οδήγησε στη μετατροπή της πολιτικής σε τέχνη διαχείρισης της κρατικής εξουσίας, με τις ομάδες διαμόρφωσης πολιτικής (think tanks) ―τους σημερινούς «αναλυτές συστημάτων»― να καθορίζουν τις μελλοντικές πολιτικές και τον τρόπο εφαρμογής τους. Έτσι, μια μικρή κλίκα επαγγελματιών πολιτικών και τεχνοκρατών γύρω από τον πρωθυπουργό (ή τον Πρόεδρο) συγκεντρώνει όλη την πραγματική πολιτική δύναμη στα χέρια της, ιδιαίτερα στις μεγάλες οικονομίες της αγοράς που αποτελούν σημαντικά τμήματα της υπερεθνικής ελίτ. Στο πλαίσιο, επομένως, της σημερινής νεοφιλελεύθερης συναίνεσης, οι παλαιές ιδεολογικές διαφορές ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά έχουν εξαφανιστεί. Οι εκλογές έχουν πάρει την μορφή πολυέξοδων καλλιστείων μεταξύ «χαρισματικών» ηγετών (και των κομματικών μηχανών που τους υποστηρίζουν, με την αφειδή χρηματική υποστήριξη διαφόρων τμημάτων των οικονομικών ελίτ), οι οποίοι αντιμάχονται ο ένας τον άλλον στο ποιος θα προσελκύσει την προσοχή των τηλεθεατών (ή των χρηστών του ιντερνετ!), για να εφαρμόσουν πολιτικές που συνιστούν παραλλαγές του ίδιου θέματος: μεγιστοποίηση της ελευθερίας των δυνάμεων της αγοράς σε βάρος της πλειονότητας που αποτελούν τα θύματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και προς όφελος των ολίγων που ωφελούνται από αυτήν.

Το τυπικό βεβαίως παράδειγμα συναλλακτικής δημοκρατίας είναι η αμερικανική, όπου την μεταπολεμική ιδιαίτερα περίοδο έχει γίνει αδύνατη όχι μόνο η εκλογή Προέδρου, αλλά ακόμη και μελών του Κογκρέσου, αν δεν υποστηρίζονται από πολυεκατομμυριούχους οι οποίοι χρηματοδοτούν άμεσα, η στηρίζουν έμμεσα με τα ελεγχόμενα από αυτούς ΜΜΕ, τις πολυδάπανες εκλογικές εκστρατείες τους. Οι φετεινές προεδρικές εκλογές ήδη χαρακτηρίζονται ως οι πιο κερδοφόρες στην αμερικανική Ιστορία για τις διαφημιστικές εταιρείες και τις επιχειρήσεις μάρκετινγκ, καθώς και τα ΜΜΕ ―στα οποία τώρα περιλαμβάνεται και το ιντερνετ. Σύμφωνα με έγκυρες προβλέψεις, η συνολική δαπάνη για τη διαφημιστική εκστρατεία των προεδρικών εκλογών θα ανέλθει σε 1,7 περίπου δισ. δολ. Δηλαδή 600 εκ δολ. επιπλέον σε σχέση με τις εκλογές του 2004, οι διαφημιστικές δαπάνες για τις οποίες είχαν ήδη φθάσει ύψη ρεκόρ.^[2] Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι οι ίδιοι μεγάλοι χρηματοδότες συνήθως διαθέτουν πελώρια κονδύλια για την υποστήριξη και των δυο υποψήφιων, ώστε να μην υπάρχει περίπτωση να χάσουν, όποιο «άλογο και να κερδίσει»^[3] Φυσικά, τα πελώρια αυτά κονδύλια προσφέρονται πάντα με το αζημίωτο και εδώ έγκειται η ουσία της συναλλακτικής δημοκρατίας. Η προεδρία Μπους είναι πασίγνωστη για τις συναλλαγές της με την οικονομική ελίτ, σε αντάλλαγμα της πλουσιοπάροχης κάλυψης της προεκλογικής εκστρατείας του. Εύλογα, λοιπόν, Βρετανός αναλυτής χαρακτήρισε το σημερινό Αμερικανικό πολιτικό σύστημα, ως «κυβέρνηση των επιχειρήσεων, από τις επιχειρήσεις για τις επιχειρήσεις.»^[4]

Αλλά και στη Βρετανία, όπου γίνεται συστηματική προσπάθεια να τηρούνται τα δημοκρατικά προσχήματα, η συναλλακτική δημοκρατία γίνεται όλο και πιο φανερή. Η δήθεν διαφάνεια, την οποία επιβάλλει ο θεσμός της υποχρεωτικής δήλωσης των χρηματοδοτήσεων στα κόμματα, δεν σταμάτησε την εξέλιξη της συναλλακτικής δημοκρατίας και στη χώρα αυτή και ήδη από τις αρχές της δεκαετίας οι κύριοι χρηματοδότες του Εργατικού κόμματος έπαυσαν να είναι τα συνδικάτα, που σήμερα αντικαταστάθηκαν από πολυεκατομμυριούχους.^[5]Ένας γνωστός πολυεκατομμυριούχος που έγινε ο κύριος χρηματοδότης και συλλέκτης κεφαλαίων για το κόμμα ήταν ο γνωστός Σιωνιστής και ντε φάκτο ηγέτης της Βρετανικής Εβραϊκής κοινότητας Michael Levy, τον όποιο γι’ ανταμοιβή ο Μπλερ όχι μόνο τον έκανε Λόρδο αλλά και προσωπικό απεσταλμένο του στην Μέση Ανατολή —πράγμα που μετά την κατακραυγή που προκάλεσε ο διορισμός του ανάγκασε ακόμη και τον νέο Μπλερ —τον Μπράουν— να τον αντικαταστήσει μόλις πήρε την εξουσία. Ο ίδιος Λόρδος Levy ήταν πρωταγωνιστής του σκανδάλου «ρευστό για τίτλους» ―δηλ. της ανταλλαγής χρηματοδοτήσεων για το κόμμα (με τη μορφή «δανείων») με τιμητικούς τίτλους― και συνελήφθη επανειλημμένα, αλλά η Σκότλαντ Γιαρντ, κατόπιν «άνωθεν» πιέσεων, τελικά τον απάλλαξε ελλείψει επαρκών στοιχείων, στη πραγματικότητα, όμως, γιατί «ήξερε πολλά». Περιττό να προστεθεί ότι ο ίδιος υποστήριζε πως ήταν θύμα αντισημιτικής εκστρατείας… Τέλος, η συναλλακτική δημοκρατία λειτουργεί φυσικά και σε αντίστροφη κατεύθυνση: σήμερα που όλες οι δημοσκοπήσεις προμηνύουν εκλογική πανωλεθρία του Εργατικού κόμματος στέρεψαν και οι χρηματοδοτήσεις, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο την προοπτική αυτή!^[6]

Συμπερασματικά, στο σημερινό επίπεδο διαπλοκής μεταξύ των πολιτικών ελίτ με τις οικονομικές ελίτ και τα ΜΜΕ, κανένα σύστημα διαφάνειας δεν μπορεί να εξαφανίσει την συναλλακτική δημοκρατία, η οποία αποτελεί το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της δυναμικής της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

---

^[1] Βλ. Παγκοσμιοποιημένος «Καπιταλισμός, Έκλειψη της Αριστεράς και Περιεκτική Δημοκρατία» (επιμ. Steven Best), Κουκκίδα, Μάης 2008 & Τ. Φωτόπουλος, «Περιεκτική Δημοκρατία—10 Χρόνια Μετά», κεφ. 4 (Ελ. Τύπος) Μάης 2008.

^[2] Stephen Foley, “US president: The great $2bn vote race”, Independent (13 January 2008).

^[3] Nick Mathiason, “USA Inc pays cash for access”, Observer (1/8/2004).

^[4] Julian Borger, “Α president's businessmen”, Guardian (27/4/2001).

^[5] David Hencke, Super-rich lead party donor table, Guardian (8/8/2001).

^[6] Gaby Hinsliff, “Labour heads for financial collapse”, Observer (22/6/2008).

ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Ιδρυτική Διακήρυξη
ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
«Δεν είμαι εγώ σπορά της τύχης, ο πλαστουργός της νιας ζωής, εγώ είμαι τέκνο της ανάγκης, κι ώριμο τέκνο της οργής».
Κ. Βάρναλης, «Ο Οδηγητής»
Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Φτάνει πια! Ως εδώ!
Ιδρύθηκε η Συνδικαλιστική, Παιδαγωγική και Φιλοσοφική Κίνηση Εκπαιδευτικών Π.Ε., που φέρει τον τίτλο: «Μαρξιστικό Ξεκίνημα Εκπαιδευτικών».
Το «Μαρξιστικό Ξεκίνημα Εκπαιδευτικών» αποτελεί την γνήσια, αριστερή, προοδευτική και μαρξιστική απάντηση των εκπαιδευτικών, των μαθητών, των εργατών και όλης της κοινωνίας στα σημερινά οικονομικά, κοινωνικά, μορφωτικά και θεσμικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Παιδεία, το Εκπαιδευτικό Σύστημα και οι εργαζόμενοι σ’ αυτό.
Δεν προκύψαμε από παρθενογένεση, ούτε απ’ το κεφάλι του Δία. Είμαστε μαχόμενοι εκπαιδευτικοί και πολίτες και προερχόμαστε είτε μέσα απ’ άλλα σχήματα είτε δραστηριοποιούμαστε ως ανεξάρτητοι ή συνεργαζόμενοι.
Εκτιμούμε ότι η κατάσταση στην Εκπαίδευση και στο κίνημα των εργαζομένων σ’ αυτή έχουν περιπέσει σ’ ένα τέλμα. Οφείλουμε αυτή την κατάσταση να την ανατρέψουμε μέσα απ’ τη δημιουργία ενός ρωμαλέου, ριζοσπαστικού και μαχητικού κινήματος που θα’ χει για «κεφαλή του τη φιλοσοφία και για καρδιά του την εργατική τάξη».
Οι κομματικές παρατάξεις που δεσπόζουν στον κλάδο υπηρετούν το εργοδοτικό κεφάλαιο, τα κόμματά τους και το αποξενωτικό εκπαιδευτικό σύστημα. Συνεχίζουν να «αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς».
Είναι καιρός οι εργαζόμενοι της Εκπαίδευσης, οι μαθητές, η εργατική κοινωνία να μπουν μπροστά, πετώντας στην άκρη τους εργατοπατέρες , τους γραφειοκράτες και τους τυχοδιώκτες.
Εμείς και γι’ αυτό παλεύουμε!..
Β. Η ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
Η αστική πολιτική οικονομία, κοινωνιολογία και παιδαγωγική αποκρύβουν την αποξένωση των εργαζομένων στην εκπαίδευση, αγνοώντας την άμεση σχέση ανάμεσα στον εργάτη της παιδείας και την (μη) παραγωγική του δραστηριότητα.
Αν ο βιομηχανικός εργάτης βιώνει την αλλοτρίωση της εργασίας του με την αποξένωσή του απ’ τα προϊόντα της εργασίας του, με την μετατροπή της εργασίας του σε καταναγκαστική εργασία, με την απώλεια και τη σύγκρουση εαυτού του, κατά τον ίδιο τρόπο κι ο εκπαιδευτικός ζει την αλλοτρίωσή του στο καταπιεστικό, αστικό σχολείο.
Ο εκπαιδευτικός βιώνει την αλλοτρίωση της εργασίας του με την πώληση της εργατικής του δύναμης στο αστικό κράτος, το οποίο και τον χρησιμοποιεί για να διαπλάσει το προϊόν της εργασίας του, το μαθητή, ώστε να τον παραδώσει έτοιμο για χρήση κι εκμετάλλευση στο εργοδοτικό κεφάλαιο. Ο εκπαιδευτικός δεν ανήκει στον εαυτό του, αλλά στο κράτος που τον αγοράζει για το συγκεκριμένο σκοπό που εκείνο και τα οικονομικά αφεντικά του έχουν αποφασίσει.
Αλλά, το ίδιο και ο μαθητής δεν ανήκει στον εαυτό του, αλλά στους κεφαλαιοκράτες, οι οποίοι έχουν προαγοράσει την διαμορφούμενη εργατική του δύναμη – την οποία αναπτύσσει σ’ όλα τα χρόνια της μαθητείας του.
Μ’ άλλα λόγια: το περιεχόμενο της γνώσης, η οργάνωση του σχολείου και η καθημερινή ζωή των εκπαιδευτικών όσο και των νεολαίων αποφασίζονται και καθορίζονται απ’ τ’ αφεντικά και το υπηρετικό τους αστικό κράτος.
Το ξεπέρασμα της αποξένωσής των εργαζομένων στο εκπαιδευτικό σύστημα (μαθητών –εκπαιδευτικών), συνδέεται άρρηκτα μ’ αυτό των εργατών στη βιομηχανική κοινωνία και ακολουθεί τον αντίστροφο δρόμο της δημιουργίας της αλλοτρίωσης.
«Σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών, είναι η διατήρηση της μισθωτής σκλαβιάς»
Καρλ Μαρξ, 1866
Γ. ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟΣ ΑΝΤΙΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από τις αρχές του 1990, το ευρωπαϊκό εργοδοτικό κεφάλαιο της Ε.Ε., οργανώνει, χρηματοδοτεί και προβάλλει τα περιβόητα προγράμματα «Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης» - εξαγοράζοντας γι’ αυτό το σκοπό κάθε πανεπιστημιακό «προοδευτικό» καθηγητή, κάθε δάσκαλο της Α/θμιας εκπαίδευσης, κάθε υπηρεσία του κράτους…
Έτσι, πλήθος «Αριστερών» εκπαιδευτικών συμμετέχει σ’ αυτά τα αστικά, ευρωενωσιακά, διαπολιτισμικά προγράμματα, και φωνασκεί μαζί με τις αντίστοιχες «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις» της Ε.Ε. και του εργοδοτικού κεφαλαίου, ενάντια στον «ρατσισμό» και την «ξενοφοβία» του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα της εργατικής τάξης!
Τα αστικά ευρωπαϊκά «Διαπολιτισμικά» προγράμματα έχουν σαν άμεση επιδίωξη την ενοχοποίηση των αντιδράσεων των ντόπιων εργατών στην εισαγωγή κι εγκατάσταση εκατομμυρίων ξένων εργατικών χερών απ’ το εργοδοτικό κεφάλαιο – μέσα απ’ την καθύβρισή τους και το στιγματισμό τους ως «ρατσιστικών» και «ξενοφοβικών».
Οι πληρωμένοι «Αντιρατσιστές» και «Ανθρωπιστές» δάσκαλοι και «Μ.Κ.Ο» παίζουν πολύ καλά αυτό το βρώμικο και αντιδραστικό ρόλο τους, σε βάρος των συμφερόντων της εργατικής τάξης, και ιδιαίτερα της ντόπιας.
Η βαθύτερη ταξική επιδίωξη αυτών των εργοδοτικών «Διαπολιτισμικών» προγραμμάτων είναι το εργασιακό πογκρόμ κατά των ντόπιων εργατών και των κατακτήσεών τους, μέσα απ’ την εργασιακή τους αντικατάσταση από τα νεοεισαγόμενα ξένα, φθηνά και υποτακτικά χέρια. Ένα πογκρόμ που (περνά μέσα και) ξεπερνά τα όρια της εργασιακής εκδίωξης, του εργασιακού εκπατρισμού των ντόπιων εργατών και τη δημιουργία του μεταναστευτικού ντόμινου και επεκτείνεται, ως τη βαλκανιοποίηση –κονιορτοποίηση των εργατικών κοινωνιών και των κρατών αύριο.
Άλλος βαθύτερος στόχος των «Διαπολιτισμικών» προγραμμάτων είναι η εξαπάτηση των ίδιων των εισαγόμενων, απ’ το εργοδοτικό κεφάλαιο, ξένων εργατών με τη φρούδα ελπίδα ότι τα αφεντικά, τα κράτη και η Ε.Ε. θα νοιαστούν τάχα για την ισότιμη ένταξή τους στις κοινωνίες τους. Αυτό που θα συναντήσουν οι ξένοι εργάτες και εργάτριες είναι το δουλεμπόριο, η πορνεία, η άγρια οικονομική εκμετάλλευσή τους – και μαζί μ’ αυτούς, και εξαιτίας τους: το βάθεμα της εκμετάλλευσης των ντόπιων εργατών – η παριοποίηση της δημόσιας ζωής τους, τα εθνοφυλετικά γκέτο τους, και οι ενθνοφυλετικές συγκρούσεις τους με τους γηγενείς κατοίκους αύριο.
Άλλος σκοπός της «Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης» είναι η καλλιέργεια ενός ιδιότυπου εφησυχασμού στο επίπεδο της ηθικής συνείδησης των διανοουμένων, που αυτοπροσδιορίζονται ως «προοδευτικοί», με το ιδεολόγημα ότι τάχα έτσι παλεύουν για μια δίκαιη και χωρίς φυλετικές διακρίσεις κοινωνία.
Ήδη το κεφάλαιο της Ε.Ε. τα τελευταία 15 χρόνια, εκμεταλλεύτηκε επιδέξια τη φιλοσοφική, ιδεολογική και πολιτική «αφέλεια» της όποιας διανόησης (κυρίως «αριστερής») βάζοντάς την μπροστά στη σέντρα να βγάζει αυτή το φίδι απ’ το αυγό για λογαριασμό των εργοδοτών.
Μη μένοντας μόνο σ’ αυτό, το εργοδοτικό κεφάλαιο της Ε.Ε. ανακήρυξε το 2008 ως έτος «Διαπολιτισμικού Διαλόγου» και χρηματοδοτεί τη προπαγάνδα του σε βάρος των ντόπιων εργατών με 10.000.000€, καθυβρίζοντάς τους ως «ρατσιστές» και «ξενόφοβους». Είναι φανερό πως η ιδεολογική, και οργανωτική προπαγάνδα των αστών περνά σ’ ένα νέο και ανώτερο επίπεδο.
Όσοι απ’ τους εκπαιδευτικούς της χώρας, έχουν, κάπως υποψιαστεί το ρόλο και το σκοπό των αστικών «Διαπολιτισμικών» Προγραμμάτων της Ε.Ε. είναι σίγουρο πως θα έρθουν να μας συναντήσουν. Αυτή τη συνάντηση τη θέλουμε…
Οι άλλοι, ή δεν έχουν πάρει είδηση ποια εργατικά ζητήματα διακυβεύονται ή είναι βαθιά βουτηγμένοι μέσα σ’ αυτά τα ευφυή «Διαπολιτισμικά» προγράμματα των Ευρωπαίων κεφαλαιοκρατών και είναι ήδη εξαγορασμένοι.
Ο ιδεολογικός αγώνας ξεκίνησε. Ο μαρξιστικός δρόμος θα ανοίξει. Το απαιτούν οι ανάγκες της κοινωνίας και της εποχής.
Γι’ αυτό και καλούμε κάθε μαχόμενο εκπαιδευτικό να αποχωρήσει άμεσα από οποιοδήποτε «Διαπολιτισμικό» πρόγραμμα της Ε.Ε., να το καταγγείλει και ν’ ανοίξει ιδεολογικό και πολιτικό αγώνα εναντία σ’ αυτό το αντιδραστικό, αστικό ιδεολόγημα.
Αλλά για να γίνει αυτό είναι αναγκαία η θεωρητική επαφή με τις θέσεις του Μαρξ και της Διεθνούς Ένωσης Εργατών γι’ αυτό το θέμα. Το «Μαρξιστικό Ξεκίνημα Εκπαιδευτών» δεσμεύεται ότι θα σταθεί στο πλευρό κάθε δασκάλου για να κατανοήσει το κομβικό αυτό ζήτημα.
Αναγκαία είναι επίσης και η μαρξιστική κριτική στα αστικά, εθνικιστικά, διαπολιτισμικά πανηγύρια που οργανώνουν κάθε τόσο η «Άκρα Αριστερά», ο ΣΥΝ, το ΚΚΕ, μ’ ένα τσούρμο εθνοφυλετικούς συλλόγους και «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις» του εργοδοτικού κεφαλαίου.
Ε. ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
Αγωνιζόμαστε ώστε όλα τα ιδιωτικά βρεφονηπιαγωγεία, παιδικοί σταθμοί, δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια, ΙΕΚ και κολλέγια να εθνικοποιηθούν, να γίνουν δηλαδή κρατική – κοινωνική ιδιοκτησία.
Η παιδεία πρέπει να’ναι δωρεάν και δημόσια, και υψηλού επιπέδου μόρφωσης για όλα τα παιδιά.
Γι’ αυτό και θεωρούμε αντιδραστική την αλλαγή των άρθρων του αστικού Συντάγματος, τα οποία αναφέρονται στον κρατικό χαρακτήρα των πανεπιστημίων.
Αγωνιζόμαστε για την κατάργηση του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ και επαναφορά του αξιόπιστου και δίκαιου συστήματος της Επετηρίδας.
Αγωνιζόμαστε για τη κατάργηση των ωρομοσθίων, και με ελαστικές εργασιακές σχέσεις εκπαιδευτικών, και για άμεσο, αυτόματο, διορισμό των αναπληρωτών.
Ζ. ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ – ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟ ΜΑΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Το «Μαρξιστικό Ξεκίνημα Εκπαιδευτικών» αγωνίζεται:
Για την ικανοποίηση όλων των εργατικών διεκδικήσεων για εργασία, για αύξηση των μισθών και του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων.
Για την ενθικοποίηση όλων των μεγάλων καπιταλιστικών μέσων παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής ανάπτυξης.
Προϋπόθεση, φυσικά, γι’ αυτό είναι η ανατροπή της κυριαρχίας της αστικής τάξης και η εγκαθίδρυση της κοινωνικής και πολιτικής εξουσίας της εργατικής τάξης.
Τελικό όραμά μας η παγκόσμια κομμουνιστική κοινωνία.
Η. ΛΕΥΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ. ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ ΜΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ
Τα νέα σχολικά εγχειρίδια (το περιεχόμενό τους, η μέθοδος διδασκαλίας κ.ά.) έρχονται να επιβεβαιώσουν το βάθεμα της αποξένωσης των εκπαιδευτικών και των μαθητών απ’ το περιεχόμενο και τα μέσα της εκπαίδευσης.
Έτσι οι εκπαιδευτικοί χρησιμοποιούνται για άλλη μια φορά ως διεκπεραιωτέςς της γνώσης, που άλλοι έχουν αποφασίσει γι’ αυτούς και χωρίς αυτούς, και τους μαθητές. Στο σημείο αυτό αποκαλύπτεται ο ρόλος των δασκάλων ως εργαλείων στην πολιτική διαδικασία της προπαγάνδας του κεφαλαίου στην κοινωνία, και ιδιαίτερα τη μαθητική.
Σ’ ό,τι αφορά το περιεχόμενο των νέων σχολικών βιβλίων είναι φανερό ότι αυτά καλλιεργούν την ιδεαλιστική αντίληψη της ιστορίας και της κοινωνίας, τον ανορθολογισμό και την παρανοϊκότητα, τη παραχάραξη και τη στρέβλωση της αλήθειας, την ημιμάθεια, την ιστορική αμνησία, την φιλελεύθερη αστική προπαγάνδα, την πνευματική απονέκρωση, την αποστροφή των μαθητών προς τη γνώση και την αναζήτηση της επιστημονικής αλήθειας…
Καλούμε τη ΔΟΕ και τους συλλόγους εκπαιδευτικών να οργανώσουν Γενικές Συνελεύσεις, να συζητήσουμε πάνω στα νέα βιβλία και τη φιλοσοφία τους, τον τρόπο που επιλέχτηκαν και να αποφασίσουμε τη κήρυξη Λευκής Απεργίας, - ν’ αρνηθούμε δηλαδή να τα διδάξουμε, επιστρέφοντάς τα ως απαράδεκτα.
Το παιδαγωγικό όραμα του «Μαρξιστικού Ξεκινήματος Εκπαιδευτικών» αντλεί τις δημιουργικές και πρωτοποριακές του ιδέες απ’ τα έργα των Μαρξ, Ένγκελς, Μπλόνσκι, Σελεστέν Φρενέ κι’ άλλων κορυφαίων ριζοσπαστών παιδαγωγών, που συμβάλλουν στη διαμόρφωση της εναλλακτικής απελευθερωτικής παιδαγωγικής φιλοσοφίας και πρότασης. Για το σκοπό αυτό θα οργανώσουμε μια σειρά παιδαγωγικές συναντήσεις.
«Δεν θα τους αφήσουμε να αποφασίζουν για μας, χωρίς εμάς!!!»
Μαρξιστικό Ξεκίνημα Εκαπιδευτικών
Θ. ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΙΩΝ. ΝΑΙ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΤΑΞΙΚΕΣ! ΟΧΙ ΣΕ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ!
Οι «ηγεσίες» της ΔΟΕ και της ΑΔΕΔΥ χρησιμοποιούν τις απεργιακές κινητοποιήσεις που εξαγγέλλουν για να προωθήσουν τις μικροκομματικές, εκλογικές, εξουσιαστικές τους σκοπιμότητες. Έτσι, γι’ αυτούς, οι εργαζόμενοι είναι μαριονέτες που χορεύουν κατά το δοκούν των κομματοκρατών των Ομοσπονδιών.
Σ’ αυτή τη λογική, κι από κοντά, ακολουθούν και οι αναρχο-αριστεριστές.
Έτσι, οι εργαζόμενοι από τα κάτω, βλέπουν τους «ηγέτες» τους να λειτουργούν ως αριβίστες, ως ανδρείκελα των κομμάτων τους και του κεφαλαίου, ως τυχοδιώκτες, ως ανθρώπους ξεκομμένους απ’ αυτούς, τις ανάγκες και τα προβλήματά τους, ως ανθρώπους της εξουσίας και των αφεντικών. Τους βλέπουν ν’ αποφασίζουν γι’ αυτούς χωρίς αυτούς».
Η 5ήμερη απεργία στις 18/9/2006 προσπάθησε να εξυπηρετήσει τα κομματικά συμφέροντα του ΠΑΣΟΚ ενόψει των εκλογών για τη Τοπική Αυτοδιοίκηση στις 15/10/06, καθώς επεδίωξε να εμφανίσει κλίμα κοινωνικής αναταραχής και δυσαρέσκειας απέναντι στην άθλια, αντεργατική και αντιαγροτική πολιτική της Ν.Δ. – που συνεχίζει την ίδια πολιτική του ΠΑΣΟΚ.
Εμείς τονίζουμε ότι οι εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να δεχτούν να χρησιμοποιηθούν σε τέτοιες μικροκομματικές και εκφυλιστικές απεργίες.
Για μας η Απεργία, στις σημερινές οικονομικές δυσχερείς συνθήκες, θα πρέπει να αποφασίζεται με μεγάλη περίσκεψη και, κυρίως, την κατάλληλη στιγμή, με τα κατάλληλα αιτήματα, και πάντα έχοντας ως πρώτη και βασική προϋπόθεση τις μαζικές Γενικές Συνελεύσεις των εργαζομένων της βάσης - των ίδιων των εκπαιδευτικών.
Δεν στηρίζουμε και ούτε συμμετέχουμε σε εκφυλιστικές, εξωταξικές απεργίες που κατά καιρούς αποφασίζουν τα κομματικά ανδρείκελα των Ομοσπονδιών.
Δεν συμμετέχουμε σε «απεργίες» που υποθηκεύουν το μέλλον του μαζικού, αγωνιστικού, ταξικού κινήματος. Ορθωνόμαστε απέναντι των κομματαρχών και τους καλούμε να αναστείλουν κάθε τέτοια ύποπτη κινητοποίηση, που μόνο ζημιά μπορεί να κάνει στον κλάδο των εκπαιδευτικών.
Δεν θα επιτρέπουμε απ’ εδώ και στο εξής την αποξένωση του εκπαιδευτικού της βάσης απ’ τα κέντρα λήψης απόφασης για απεργία (τον τρόπο που αποφασίζεται, τη μορφή τούυ αγώνα, τα αιτήματα, τη χρονική συγκυρία, κ.α.).
Ι. ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΑ ΠΥΣΠΕ, ΑΚΥΣΠΕ.
Αγωνιζόμαστε ώστε οι 4 στους 5 των οργάνων αυτών να προέρχονται από εκλεγμένους, και ανά πάσα στιγμή ανακλητούς, εκπροσώπους των άμεσα ενδιαφερομένων, δηλαδή των εκπαιδευτικών.
Αγωνιζόμαστε για την εκλογή και την τοποθέτηση των διευθυντών σχολείων, και την ανάκλησή τους, όταν αποδεικνύονται ανίκανοι ή ακατάλληλοι γι’ αυτή τη θέση, απ’ το σύλλογο διδασκόντων του Σχολείου.
Αγωνιζόμαστε για την άμεση εκλογή και την τοποθέτηση των προϊσταμένων Γραφείων, Διευθύνσεων, Περιφερειακών Διευθύνσεων και του Κεντρικού Διευθυντή του ΥΠΕΘ απ’ τους άμεσα ενδιαφερόμενους εκπαιδευτικούς όπως είναι ο σύλλογος εκπαιδευτικών του Γραφείου Εκπαίδευσης, οι σύλλογοι των εκπαιδευτικών της Διεύθυνσης, της Περιφερειακής Διεύθυνσης και της χώρας αντίστοιχα. Να είναι ανά πάσα στιγμή ανακλητοί, με αποφάσεις των εκπαιδευτικών όταν διαπιστώνεται η ανικανότητά τους, η αναξιοκρατία τους, η αντιδημοκρατικότητά τους, η εμπάθειά τους και οι αδικίες τους.
Αγωνιζόμαστε για ανοικτές συνεδριάσεις όλων των παραπάνω θεσμικών οργώνων, όπως είναι τα ΠΥΣΠΕ, ΑΠΥΣΠΕ, ΑΚΥΣΠΕ.
Ποιοι και γιατί επιδιώκουν τη στεγανότητα και την αδιαφάνεια;
ΙΑ. Η ΙΔΕΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΤΗΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ» ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΗΓΕΣΙΩΝ
Οι κυρίαρχες ιδέες κάθε εποχής είναι οι ιδέες της κυρίαρχης κοινωνικής τάξης. Της τάξης που έχει στη διάθεσή της όχι μόνο τα μέσα της υλικής παραγωγής αλλά μαζί μ’ αυτά και τα μέσα πνευματικής μαζικής παραγωγής, έτσι ώστε και οι ιδέες των εργαζομένων τάξεων να’ ναι τις περισσότερες φορές υποταγμένες σ’ αυτή. Έτσι εξηγείται, παραδείγματος χάριν, κατά κάποιο τρόπο, η φιλοσοφική, ιδεολογική και πολιτική χειραγώγηση, σχεδόν όλων των κομμάτων της «Αριστεράς» απ’ το αντιμαρξιστικό, «αντιρατσιστικό» κεφάλαιο των ΕΠΑ και των μεγάλων δυνάμεων της Ε.Ε.
Το ίδιο συμβαίνει και στο συνδικαλιστικό κίνημα. Οι περισσότερες ηγεσίες των συνδικάτων είναι ιδεολογικά ελεγχόμενες απ’ την αστική ιδεολογία. Το ίδιο και πολλές «αριστερές ηγεσίες».
Πού βρίσκεται, λοιπόν, η λύση;
«Η απελευθέρωση της εργατικής τάξης, είναι έργο των ίδιων των εργαζομένων»
Καρλ Μαρξ και Διεθνής Ένωση Εργατών
ΙΒ. ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΞΕΝΩΣΗΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
Η λύση στο ζήτημα της τρομακτικής αποξένωσης (αλλοτρίωσης) τόσο των εργαζομένων στην εκπαίδευση όσο και των εργαζόμενων στην κοινωνία, ακολουθεί τον ίδιο αλλά αντίστροφο δρόμο της δημιουργίας της. Μ’ άλλα λόγια περνά μέσα από:
Α) Τη θετική κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα της υλικής και πνευματικής παραγωγής.
Β)Την πραγματική ιδιοποίηση του παραγόμενου κοινωνικού, υλικού πλούτου (της ανθρώπινης δηλαδή ουσίας και ζωής), μέσα απ’ τον άνθρωπο και για τον άνθρωπο.
Γ) Την επιστροφή του ανθρώπου από τη θρησκεία, την οικογένεια, το σχολείο, το κράτος κ.λ.π., στην ανθρώπινη, στην κοινωνική του ύπαρξη.
Η κεφαλή όμως, και η προϋπόθεση της πολιτικής και ταξικής χειραφέτησης της κοινωνίας είναι η φιλοσοφική απελευθέρωση, που έχει για καρδιά της το προλεταριάτο (Βλ. Κ. Μαρξ, «Οικονομικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα»).
Το «Μαρξιστικό Ξεκίνημα Εκπαιδευτικών» θα ρίξει σ’ αυτό τον αγώνα όλες του τις δυνάμεις.
Καλούμε κάθε έντιμο αγωνιστή εκπαιδευτικό, να επικοινωνήσει και να συστρατευτεί μαζί μας.
Αθήνα, Σεπτέμβρης 2006
ΥΓ. Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210 9421100, 210 9560128, 6976026625 (Ντούσας Δημήτρης).